Przeżywanie Piękna

Estera dzielenie

Piękno pojmuję na różne sposoby. Myślę, ze na mój odbiór czegos lub kogoś wpływa wiele czynników. Bo mówimy przecież o pięknym głosie, pięknym wyglądzie, pięknym słowie…Tak można by pisac tak jeszcze długo. Nie da się ukryc, że piękno to pojęcie szerokie.

Z reguły jednak piękno łapie mnie w najmniej oczekiwanych momentach. chwyta mocno za gardło, porywa gdzies hen daleko.Nie pozwala mi zostawać na tym zwyczajnym ziemskim padole. Piękno jest czymś, co zdecydowanie przybliża do Stwórcy. Przybliża czy to przez czyjś piękny czuły gest, wrazliwe spojrzenie, mądrość słowa, a może tylko i aż czerwień rumieniącego się w słońcu jabłka za moim oknem. Zdecydowanie zmusza mnie tez do refleksji, do przemyślenia czy rzeczywiście potrafimy owocnie ‚stracić’ dany nam czas. Bo to przecież my, odbiorcy piękna, jestesmy na jak najlepszej drodze, aby to piękno też tworzyć. Trzeba umieć dawać i dzielic się pięknem z innymi – mamy ku temu wiele okazji.

Bo choćby tu teraz. Wyjrzyj na ulicę. Tam tez jest piękno. moze go wcale nie dostrzegasz?

Z definiicją piękna kojarzy mi się tez przede wszystkim klasyka – to magiczne słowo obejmujące zarówno klasyczny typ urody, jak muzykę poważną. Według mnie zawsze tam, w tych najbardziej pierwotnych zalążkach, kryło sie największe piękno. Najpiękniejsi byli Grecy i ich antyczne rysy; Beethovenowi nic nie dorównywało; a jeśli prawdziwy pierwiastek boski, to szukać go mogłam tylo w wielkiej świątyni. I to oczywiście nie tak. Bo piekno widzę teraz wszędzie. Co o tym decyduje?

O pieknie decyduje chwila. W jednym momencie cos staje się dla nas wyjątkowe. Kazdy ma inną wrazliwość i inne doświadczenia, więc inaczej będzie odbierał rzeczywistośc. Jednak znamy na pewno ten moment porażenia i zachwytu, te niemożność wydobycia z siebie głosu.  Mnie zdarzają się one ostatnio często, bo potrafię wpatrywac się długo w zieloność drzew, a teraz to juz nawet zółtość. W przeszłości porywała mnie muzyka i nadal dzieje się tak, gdy czuję te znajomą wibrację podczas koncertu. Czasem też ludzie są piękni tak, że nie można ich nie podziwiać. A czasem ich dusze są dla nas skarbnicą wielkiego bogactwa.

Prawdziwe piękno rodzi sie w ciszy, w oderwaniu od reszty, samotne i pozostawione po to, by za moment ukazac w pełnej krasie.

 

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

code