XXIII Tydzień Okresu Zwykłego,rok B1

poniedziałek

7 września 2015

Kol 1,24-2,3
Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół. Jego sługą stałem się według zleconego mi wobec was Bożego włodarstwa: mam wypełnić /posłannictwo głoszenia/ słowa Bożego. Tajemnica ta, ukryta od wieków i pokoleń, teraz została objawiona Jego świętym, którym Bóg zechciał oznajmić, jak wielkie jest bogactwo chwały tej tajemnicy pośród pogan. Jest nią Chrystus pośród was – nadzieja chwały. Jego to głosimy, upominając każdego człowieka i ucząc każdego człowieka z całą mądrością, aby każdego człowieka okazać doskonałym w Chrystusie. Po to właśnie się trudzę walcząc Jego mocą, która potężnie działa we mnie. Chcę bowiem, abyście wiedzieli, jak wielką walkę toczę o was, o tych, którzy są w Laodycei, i o tych wszystkich, którzy nie widzieli mnie osobiście, aby ich serca doznały pokrzepienia, aby zostali w miłości pouczeni, ku /osiągnięciu/ całego bogactwa pełni zrozumienia, ku głębszemu poznaniu tajemnicy Boga – /to jest/ Chrystusa. W Nim wszystkie skarby mądrości i wiedzy są ukryte.

Ps 62,6-7,9
REFREN: U Boga chwała i zbawienie moje

Jedynie w Bogu szukaj spokoju, duszo moja,
bo od Niego pochodzi moja nadzieja.
On tylko jest skałą i zbawieniem moim,
On moją twierdzą, więc się nie zachwieję.

W każdym czasie
Jemu ufaj, narodzie.
Przed Nim wylejcie wasze serca:
Bóg jest naszą ucieczką.

Łk 6,6-11
W szabat Jezus wszedł do synagogi i nauczał. A był tam człowiek, który miał uschłą prawą rękę. Uczeni zaś w Piśmie i faryzeusze śledzili Go, czy w szabat uzdrawia, żeby znaleźć powód do oskarżenia Go. On wszakże znał ich myśli i rzekł do człowieka, który miał uschłą rękę: Podnieś się i stań na środku! Podniósł się i stanął. Wtedy Jezus rzekł do nich: Pytam was: Czy wolno w szabat dobrze czynić, czy źle, życie ocalić czy zniszczyć? I spojrzawszy wkoło po wszystkich, rzekł do człowieka: Wyciągnij rękę! Uczynił to i jego ręka stała się znów zdrowa. Oni zaś wpadli w szał i naradzali się między sobą, co by uczynić Jezusowi.


Blogi Tezeusza – rozmawiamy o życiu i wierze


Św. Ambroży, Komentarz do Ewangelii św. Łukasza, V, 39

Pan ją nasączył zbawczym sokiem dobrych dzieł rękę, którą wyciągnął Adam, aby zerwać owoc z zakazanego drzewa. Uschła przez grzech, lecz została uleczona dobrymi uczynkami. Przy tej okazji Chrystus oskarża swoich przeciwników, którzy łamali Prawo, fałszywie je interpretując. Uważali, że nawet w dzień szabatu nie wolno pełnić dobrych uczynków, podczas gdy Prawo zapowiadało w teraźniejszości ten aspekt przyszłości, kiedy na pewno zło nie będzie pracowało, lecz dobro…

Usłyszałeś zatem słowa Pana : „Wyciągnij rękę!”. Oto lekarstwo dla wszystkich. A ty, który uważasz, że masz zdrową rękę, strzeż się, żeby skąpstwo czy świętokradztwo jej nie sparaliżowały. Wyciągaj ją często: w stronę ubogiego, który cię błaga, aby pomóc bliźniemu, wspomóc wdowę, ustrzec od nieprawiedliwości poddanego niezasłużonemu dręczeniu; wyciągnij ją w stronę Boga za twoje grzechy. Tak to wyciąga się dłoń; w taki sposób ona zostaje uzdrowiona.

 

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

code