Udręki Psyche

Artyści o samotności

Sławni ludzie o samotności

Módl się, aby twoja samotność pomogła odnaleźć ci to, dla czego warto żyć i umierać.

Dag Hammarskjöld

Kiedy zamykasz twoje drzwi i trwasz w ciemnościach, pamiętaj, abyś nigdy nie sądził, że jesteś sam, ponieważ nie jesteś sam. Bóg i twój geniusz jest w środku.

Epiktet

Być dorosłym to być samotnym.

Jean Rostand

Najgorszą samotnością jest czuć się źle z sobą samym.

Mark Twain

W moim wnętrzu jest miejsce, gdzie żyję tylko sam, miejsce, gdzie odnawiam źródła, które nigdy nie wysychają.

Pearl Buck

Być samotnym to być innym, być innym to być samotnym.

Suzanne Gordon

Czasem jest pełno ludzi po to,
aby głębsza była samotność.

Anna Kamieńska

Czujesz się osamotniony? Postaraj się odwiedzić kogoś, kto jest jeszcze bardziej samotny.

Jan Paweł II

Człowiek nie jest samotny! Ktoś go przecież pilnuje.

Stanisław Jerzy Lec

Jedyne lekarstwo dla znużonych życiem w gromadzie: życie w wielkim mieście. To jedyna pustynia, jaka jest dziś dostępna.

Albert Camus

Jestem istotą, której przeznaczono: żyć samej i samej umierać.

Zygmunt Krasiński

Kapłan jest człowiekiem żyjącym samotnie po to, aby inni nie byli samotni.

Jan Paweł II

Kto posiada kota, nie musi się obawiać samotności.

Daniel Defoe

Miłość niespełniona to specyficzny rodzaj nienawiści.
Miejmy się na baczności przed jej ofiarą – myślącym samotnikiem.

Hagiwara Sakutaru

Można kochać i chodzić samemu po ciemku; z przyjaźnią jest inaczej – ta zawsze wzajemna.

Samotność łączy ciała, a dusze cierpliwość.

Ks. Jan Twardowski

Prawdy szukają tylko samotnicy.

Borys Pasternak

Samotność nie ma nic wspólnego z brakiem towarzystwa.

Samotność, prawdziwa samotność bez złudzeń, to stan poprzedzający obłęd lub samobójstwo.

Erich Maria Remarque

Samotność sprawia, że stajemy się bardziej surowi dla siebie samych a łagodniejsi dla innych: i jedno, i drugie czyni nasz charakter lepszym.

Friedrich Nietzsche

Trzeba być samotnikiem, aby czuć własne serce i aby kochać; ale trzeba być światowcem, aby mieć powodzenie w miłości.

Wszystko można nabyć w samotności, prócz charakteru.

Stendhal

Wojownik światła wie, że żaden człowiek nie jest samotną wyspą. Wie, że nie może walczyć sam. Jakiekolwiek byłyby jego zamiary, zawsze potrzebuje innych ludzi.

Paulo Coelho

Wolnym bowiem jest człowiek tylko wtedy, gdy jest samotny.

Artur Schopenhauer

Wśród ludzi jest się także samotnym.

Antonie de Saint –Exupery

Znacznie znośniej jest się nudzić samemu niż we dwoje.

Aleksander Konar

Żyjemy tak jak śnimy – samotnie.

Joseph Conrad

Samotność.

O! nie jestem człowiekiem: huczy noc nade mną.
Płomień mój jak anioły odchodzące w ciemność.
Ogromne, całe w blasku sine piętna czasu
>jak odrzucone w wieczność pokolenia głazów.
O! nie jestem człowiekiem. Koła nieboskłonów
trzeszcząc suną przeze mnie ziemią ocaloną.
Ocaloną? Czas taki: tak dawno; już nie wiem,
już nie pomnę, kto ziemię tak odcisnął w niebie,
wiem tylko żem zgubiony, o, ten czas bez ludzi
to bez twarzy zwierciadło, które z wolna studzi
jakieś płomienie mroczne, kształty w siebie zbiera,
i ja w nim bez odbicia, i ja w nim umieram.
O,, dajcie mi spojrzenie, przywróćcie choć przyśpiew
żuków w lwiej paszczy, choć do oczu liście
i jeden kolor żywy i nie nadaremny.
Nie ma ludzi. To tylko tragiczność tak krzepnie
w pomniki fantastyczne rosnące beze mnie
i poza mną rosnące. Wzrok ich jak zasłona
i za grzech pierworodny odjęte ramiona.
O, daj mi ten grzech poznać. Nikt na mnie nie woła.
O, daj mi choć szatana poznać, lub mi daj anioła.
0, wróć mi czyn przedwieczny lub milczenie wróć mi,
abym człowiekiem chodził między tymi ludźmi,
których pamiętam jeszcze i których ujrzałem
w widzeniu ostatecznym. Niech się staną ciałem.
A ja spośród ciemności widzę tych, co niosą
>swoje stopy przez ogień i przechodzą boso
po tych zgliszczach pożogi, którą sami wznieśli
i której na ramionach wątłych [nie] unieśli.
A ja spośród ciemności tych widzę, co bluźnią,
bo na zmartwychpowstanie przybyli za późno,
i tych, co ściąwszy serce czyjeś jak kwiat ciszy
płaczą z ognistej studni, gdzie ich nikt nie słyszy.
I czuję na swych oczach dłonie potępione,
co niewiarę i ciemność na dzieci włożyły
i tych, którym starczyło do pół-zbrodni siły,
a cały grzech przez wieki niosą na ramionach.
A ja spośród ciemności. 0, ja nie człowiekiem,
ja tylko głosem bożym zbawionym od piekieł,
któremu – odciętemu od ust wzdętych nieba –
czynów boskich nie stało, a ludzkich nie trzeba.

29.IV.42 r.

Krzysztof Kamil Baczyński

 

Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

code